Sposobem najbardziej klasycznym, jest picie gorącej herbaty bez żadnych dodatków. Wówczas bowiem można najpełniej delektować się jej smakiem i aromatem. Niezależnie od rodzaju herbaty, najlepiej smakuje ona w odpowiednim miejscu i z odpowiednimi ludźmi.
W Japonii i Chinach picie herbaty kojarzone jest przede wszystkim z czasem relaksu i kontemplacji. To sposób sprzyjający oczyszczeniu ciała i umysłu. Tu wręcz niedozwolone jest jej picie w pospiechu lub podczas jedzenia.
Zwyczajem jest parzenie herbaty w małych czarkach z przykrywką, a następnie przelewanie jej do filiżanek z porcelany. Preferowanym przez Chińczyków rodzajem herbaty jest herbata zielona, w której nierzadko znajdują się dodatki jaśminu, magnolii, lotosu czy kwiatu pomarańczy. Absolutnie herbaty się tu nie słodzi.
Drugim krajem, który chyba najbardziej słynie z picia herbaty właśnie, jest oczywiście Anglia. Na całym świecie znana jestangielska tradycja picia popołudniowej herbaty, którą powinno podawać się w dużym imbryku. To w nim parzy się herbatę, koniecznie liściastą, przez około pięć minut, aby po upływie tego czasu móc przelać ją do filiżanek. Anglicy najczęściej jednak najpierw nalewają tu jeszcze odrobinę mleka, dopiero później herbatę, którą na końcu słodzą.
W Anglii herbaciany napar pije się trzy razy dziennie – rano, w czasie lunchu i o słynnej, piątej po południu.
Swoje specyficzne zwyczaje związane z piciem herbaty maja również Rosjanie. Tu preferowana jest ta mocna, czarna herbata, którą pije się, gdy ta jest jeszcze bardzo gorąca. W odróżnieniu od Chin, Japonii i Anglii, tu nie ma filiżanek, ale są szklanki. Mocny herbaciany napar rozcieńcza się z wodą w samowarze. To właśnie dzięki temu naczyniu, przez długi czas picia herbaty, utrzymuje ona cały czas niemal wrząca temperaturę. Herbatę w Rosji podaje się gorzką, wraz ze spodeczkiem na którym znajdują się kostki cukru lub konfitura do posłodzenia.
ba1969
sxc.hu
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz